-I'm sorry I couldn't make you happy.
-I'm the one who let you down.
-You let me heal.
-I owe you everything I have.
Χωρίσαμε. Με σεβασμό, εκτίμηση και αγάπη. It hurt nonetheless. Ή ίσως αυτός να ήταν ο λόγος. No hard feelings, no resentment. We tried our best and it didnt work.
Δεν ξέρω αν είναι σαν ένας μικρός θάνατος. Εγώ ένιωσα πως αποσπάστηκα από τον εαυτό μου, από την πραγματικότητά μου. Μου έχει μείνει ένα μικρό κομμάτι το οποίο περιέχει εμένα, my very core, ό,τι νιώθω για αυτήν και τα όνειρά μου μαζί της. Τόση δα μικρή έμεινα. Τα υπόλοιπα έφυγαν από πάνω μου. Δεν τα πέταξα. Απλά τα έβγαλα και τα αφήνω πίσω μου. Νιώθω μικρή μεν, παρέα με τον εαυτό μου δε. Από δω και πέρα θα σταθώ μόνη μου. Νομίζω ότι μόλις ενηλικιώθηκα λίγο ακόμα.
Μάλλον σαν αναγέννηση είναι.
Thursday, February 15, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
7 comments:
*hugs & kisses*
"No hard feelings, no resentment." Πολύ σημαντικό. Φιλιά
hey little girl, κάθε μικρός θάνατος προηγείται μία μικρής ή μεγαλύτερης αναγέννησης.
μπεεεε
xxxxx
E θα πονάει για λίγο.. Ίσως και αργότερα λίγο περισσότερο. Όλα περνάνε όμως χρυσό μου και εμείς ωριμάζουμε και ομορφαίνουμε!
μικρός θάνατος, ναι.
και ωρίμανση επίσης.
take care! :)
Ena telos - polles arxes.
Pantos ena lathos kanis - den stekese pote oloklirotika moni - exeis tin simparastasi filon :-)
Δεν είσαι μόνη όπως είπε και ο φοβερός.
Σου στέλνω πολλά φιλάκια vasvoeula μου!
Post a Comment