χτες ήταν η νύχτα των μουσείων

περάσαμε άψογα.

είδαμε και χαιρετηθήκαμε με ένα σωρό γνωστούς.

πέσαμε πάνω σε παλιούς καθηγητές του χάμπι, με τους οποίους κάναμε μεντιτέισον στο (αγαπημένο μου) μουσείο μη ευρωπαικής τέχνης, ενώ δυο μουσικοί του silk road project (διεθυντής της ορχήστρας... κανείς άλλος από τον yo yo ma) μας έπαιξαν ένα κομμάτι για τον αριθμό 108... έναν αριθμό πολύ σημαντικό στις ανατολικές φιλοσοφίες, στην αρχιτεκτονική των ναών τους και των ανακτόρων τους αλλά και στα μαθηματικά. μας εξήγησαν πρώτα κάποια πράγματα σχετικά με τα όργανα που θα έπαιζαν... ένα θα πω, τα βαιμπρέσιονς στο δωμάτο ήταν απίστευτα δυνατά. καταπληκτικοί μουσικοί, η ατμόσφαιρα... απερίγραπτη.

είδαμε μια παλιά συμαθήτρια από τα γερμανικά με τον άντρα της, μια υπεύθυνη απ-το νοσοκομείο, διάφορες γνωστές απο λεσβοπάρτυ, μια γνωστή της αμνηστίας... ένα συμφοιτητή του χάμπι... γενικώς, όλος ο καλός ο κόσμος, είχε ξεχυθεί στους δρόμους της ζυρίχης αναζητώντας ο καθένας το δικό του fair share κουλτούρας... και την άισθηση ενός καλοκαιριού, που μας αποχαιρετά. ο κόσμος ήταν χαλαρός, ανοιχτός, φιλικός, σαν μια μεγάλη, μεγάλη γιορτή, που λάμβανε χώρα, σε όλη την πόλη...

μόνο έναν έλληνα γνωστό που είδα, δεν με χαιρέτησε. έκανε πως δεν με είδε.
δεν πειράζει. παντού φαινόμαστε, ότι δεν έχουμε στοιχειώδεις τρόπους.

απλά θυμήθηκα τον λόγο, που ποτέ δεν επεδίωξα γνωριμίες μέσα στην ελληνική κοινότητα. λυπάμαι, αλλά εγώ πλέον... δηλώνω ελβετίδα.

και προχτές που πήγα με τον κρις σε ένα κάστινγκ (ναι κάνει και μόντελινγκ το χρυσό μου, ξέρω εγώ τί πατέρα διαλέγω για τα μελλοντικά παιδιά μου) ήταν κι ένας έλληνας. προσπαθήσαμε να του πιάσουμε την κουβέντα, να περάσει η ώρα βρε αδερφέ μέχρι να τους φωνάξουν, αλλά αυτός ήταν σκέτος σνομπαρίας. αφού κι ο κρις, που συνήθως δεν πτοείται από τέτοια, μου είπε μετά μα καλά, για τί περνιέται πια; ρε παιδιά. θα σας πω ένα τσιτάτο ενός γνωστού ψυχολόγου...

tu doch nicht so gross. so klein bist du gar nicht.

δλδ... σε ελεύθερη μετάφραση δική μου....

μη κάνεις και τον τόσο σπουδαίο. δεν είσαι δα και τόσο μικρός.

ισχύει βέβαια και το αντίστροφο. δλδ

tu doch nicht so klein. so gross bist du doch gar nicht.

μην είσαι τόσο ταπεινός. δεν είσαι δα και τόσο σπουδαίος.

το νυχτερινό πρόγραμμα των μουσείων δε, καταπληκτικό. για μένα αυτά είναι που αξίζουν, και όχι οι εκθέσεις καθεαυτές, αφού τα εκθέματα μπορείς να τα δεις και όλες τις άλλες μέρες. ενώ τις εξτρά περιηγήσεις, τις μουσικές, τα διάφορα θεάματα, τις συζητήσεις με σημαντικούς καλεσμένους... μόνο και μόνο το γεγονός ότι επιτρέπεται να μπεις σε ένα μουσειακό χώρο νύχτα... σε κάποια μέρη, σου δίνεται η ευκαιρία να δεις άλλα πράγματα, π.χ. στον βοτανικό κήπο ή στο ζωωολογικό κήπο...

π.χ. στον κινέζικο κήπο, είχε εναλλάξ κάθε μισή ώρα τάι τσι και κι κονγκ, και μπορούσα οι θεατές να πάρουν μέρος. καταρχάς, και μόνο ότι μπορούσες να περιδιαβείς στον κινέζικο κήπο νύχτα... είναι πανέμορφα... τόσο μα τόσο ρομαντικά, που μετάνιωσα πικρά που δεν δέχτηκα να πάω με την ελκε. (η 44) γιατί; και μια βολτίτσα μετά στη λίμνη, μια στάση κάτω απτην αγαπημένη μου ιτια... αχ.

η οργάνωση και εξυπηρέτηση για άλλη μια φορά ικανοποιητικότατες.

τέλοσπάντων. τέλειωσε με το καλό και η φετινή νύχτα των μουσείων. τώρα περιμένουμε το φεστιβάλ κινηματογράφου. τέλη σεπτέμβρη, αρχές οκτώβρη.


λατρεύω την πόλη μου.

για να θυμηθούμε και τον buscaglia...

είναι μια πόλη για να ζεις, να αγαπάς, και να μαθαίνεις.