υπάρχει ζωή μετά το σεξ;

άσχετος ο τίτλος.

άλλο θέλω να θίξω. διάβαζα χτες προχτές στο δέκα τοις εκατό για τους ψυχοθεραπευτές, και πως ακόμα κάποιοι έχουν μεσαίωνα σε κουήρ θέματα και να προσέχουμε εμείς οι λοατ να πηγαίνουμε σε θεραπευτές που έχουν πιο κουήρ συνείδηση τέλοσπάντων και όχι σε αυτούς που θα μας πουν εθυέως ή εμμέσως με τη συνειδητή ή ακούσια στάση τους ότι καλύτερα αν ήμασταν στρέητ κτλ

αυτή η άποψη για μένα είναι καθαρά ακτιβιστική και όχι άποψη ενός θεραπευτή. δλδ όχι φυσικά δεν θέλω ένα ψυχοθεραπευτή να μου πει ότι είμαι ανώμαλη. αλλά ούτε θέλω ένα ψυχοθεραπευτή να με ενθαρρύνει να βγω από την ντουλάπα όταν έξω με περιμένουν αυγά ντομάτες και πολλά χειρότερα. και το περιοδικό λέει και συμφωνώ κι γώ πως σε μερικές περιπτώσεις π.χ. αν είναι να μας κόψουν οι γονείς τα λεφτά για σπουδές καλύτερα να το βουλώσουμε μέχρι να μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας μόνοι μας.

αλλά βασικά αυτό που θέλω να πω είναι μην κάνουμε την ψυχοθεραπεία μορφή ακτιβισμού, γιατί η ψυχοθεραπεία πρέπει να είναι για το όφελος του πελάτη της κι όχι για τα συμφέροντα του ακτιβισμού.

(κι εγώ ακτιβίστρια είμαι παιδιά, επίσης έχω και το ψώνιο να γίνω ψυχοθεραπεύτρια, άλλο τό να άλλο τ άλλο)