χαρεμιού συνέχεια.

λοιπόοοοοοον.

ωραία ήτανε την κυριακή με την 40 μια χαρά άνθρωπος, τρα λα ρι τρα λα ρο, ωραία περάσαμε. αλλά είπαμε, δεν μ αρέσει.

μικρό το κακό.

χτες πρώτη μέρα στο σπιτάλ (νοσοκομείο ντε, πρακτική μου, γιου νόου, ασθενείς, οροί, βελόνες, αυτό) το οποίο σπιτάλ πρέπει να πω ότι δεν είναι ό,τι νάναι σπιτάλ, είναι λεσβοπαράδεισος. λεσβοπαράδεισος σας λέω. πού να ρίξεις το μάτι σου και να μείνεις ακόλαστη. απαπαπα.

τεσπα. γνωρίζω το τμήμα. με όλους, χαιρετούρες, συστάσεις, μικρά ονόματα. στο διάλλειμα έρχεται να μου συστηθεί και η Α. Οκ την είχα κόψει από το πρωινό μίτινγκ αλλά πού να φανταστώ ότι όταν μου θα έδινε το χέρι 2 ώρες αργότερα στο διάλλειμμα εγώ θα ξεχνούσα και το όνομά μου. τέλοσπάντων μέχρι το λαντς συνέχεια της έριχνα ματιές. δεν το έκανα και εντελώς επίτηδες, τί να πω κύριε δικαστά, με τράβαγε! κι αυτή να κατεβάζει το βλέμμα, κάπως όμως. ωχ να λέω, σταμάτα να κοιτάς, ενοχλείς! μετά το λαντς πάλι, άρχισε αυτή! πού σε πονεί και πού σε σφάζει εγώ. να κοιτάει αυτή να παθαίνω εγώ. ή ακόμα καλύτερα, την επέφευγα τελείως, της γύρναγα την πλάτη, άλλαζα θέση, κάτι τελοσπάντων. Σε κάποια φάση απαντάει το τηλέφωνο πίσω μου με ενώ εγώ περίμενα ένα χαρτί και δεν μπορούσα να σηκωθώ να φύγω. δε φτάνει που με έχει στριμώξει στα 30 εκατοστά και μου χει κοπεί η ανάσα, με κοιτάει κιόλας.... αχ βαχ μάνα μου. πρέπει να ανέβηκε η θερμοκρασία μου, οι παλμοί μου... τί να κάνω; να κατεβάσω το κεφάλι; την κοίταξα κι εγώ. ήταν τόσο όμπβιους, συννενοηθήκαμε άψογα.
σήμερα το πρωί πάλι.... δεύτερη μέρα.... μας έπιασαν και τις δύο οι ντροπές... πρωί πρωί με όλους καλημέρες αυτή κατέβασε το κεφάλι και πήγε δίπλα. Να μπαίνω στο γραφείο να τη βλέπω και να βγαίνω... να μπαίνω για διάλλειμμα στο κουζινάκι για καφέ να τη βλέπω (μαζί με το άλλο μισό τμήμα φυσικά) και να βγαίνω... άσε που είπα και κάτι ακαταλαβίστικα γερμανικά για να δικιολογήσω ότι άλλαξα γνώμη ξαφνικά και δεν θέλω διάλλειμμα... χαχααα... εν τω μεταξύ σε αυτή τη δουλειά δεν είναι και ηλίθιοι ξέρουν να προσέχουν όοοοολες τις λεπτομέρειες... να καταλαβαίνουν τί συμβαίνει στον κάθε άνθρωπο και πώς αισθάνεται...
μετά από λίγο με πιάνει αυτή που μου έδειχνε σήμερα το τμήμα με πάει στο δωμάτιο που ήταν η Α. να με αφήσει εκεί να κάνουμε μια δουλειά. Η Α. πετάει ένα ΟΧΙ... ωχ... δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε έτσι... με κοιτάει η προισταμένη με βλέμμα και μια ελαφρή α-χα κίνηση του κεφαλιού... αχ θα γίνουμε ρεζίλι απ-την πρώτη βδομάδα θα με διώξουν...
φαίνεται το σκέφτηκε και η Α. ότι το πρατραβήξαμε και είμαστε και σε εργασιακό χώρο... αποφάσισε να αναλάβει αυτή το ρόλο του ενήλικα και να δώσει τέλος σε αυτή τη μαλακία που μας είχε πιάσει.
οπότε σήμερα λίγο πριν το λαντς και ενώ είμασταν σε διπλανά μεν επικοινωνούντα δε δωμάτια κι εγώ κανόνιζα με δυο άλλες κοπέλες πού θα πάμε να πάρουμε φαί... πετάγεται από δίπλα και με μια αποφασιστικότητα με ρωτάει "πάμε μαζί να φάμε;;;" ευτυχώς δεν έχασα τα λόγια μου, ούτε άρχισα να λέω εεεε και αααα και μπεεε τί να χάσω δλδ, ένα ναι είπα, ένα ξεκάθαρο ναι!! χαχααα. αυτά.

δλδ με πολλά λόγια σας είπα ότι μόλις βρήκε αντικαταστάτρια η πέμπτη θέση στη λίστα μου...

αλλά δεν είχαμε μόνο αυτά σήμερα... έδωσε σημεία ζωής ΚΑΙ η ιρλανδέζα (η 25)... χτες με-σά-νυχτα και κάάάτι ήρθαν δυο σουμουσου. εγώ βέβαια είχα πέσει για ύπνο και είχα βάλει και το κουνητό στο αθόρυβο διότι μου είχανε σπάσει τα νεύρα διάφορα άλλα σουμουσου, μουμουσου και δεν συμμαζεύεται.

έτσι το είδα το πρωί στις πέντε. τζίζους κράιστ σούπερσταρ λέω, στον ύπνο της μ έβλεπε; όχι ότι με χάλαγε. ε δεν λειτουργεί ρε παιδιά στις πέντε ο εγκέφαλος. ειδικά άμα έχεις κοιμηθεί μόλις πέντε ώρες -πάλι καλά, δευτέρα κοιμήθηκα τέσσερεις. μετά μου κοψε να δω τί ώρα τό στειλε. δεν έχω συνηθίσει ακόμα να κοιμάμαι στις δέκα οπότε δεν με παίρνει αμέσως ο ύπνος.

άρχισε λέγοντας πως ξανά απαντάει καθυστερημένα (μα δεν το είχα προσέξει καν, μη κοιτάς που έγραψα και ποστ με αυτό το θέμα) , στη συνέχεια εδέησε να με ενημερώσει ότι δυστυχώς δεν μπορεί αυτό το σκ γιατί πάει σπίτι της διακοπες (ιρλανδέζα λέμε, στην ιρλανδία είν το χόμ, προσοχή, όχι χόουμ, ιρλανδέζικα, χόμ) αλλά όταν γυρίσει, γιες! for definite! (τώρα ας μου εξηγήσει κάποιος αυτό να το πάρω για καλό για το δικό μου ζήτημα; (θυμίζω: σε θέλω, κάτσε μου) ή γουώς σι μπίινγκ φρέντλι. και μετά έστειλε και δεύτερο να δικιολογηθεί ότι ήταν βέρυ σόρρυ μπατ ήταν σο στρεστ να τελειώσει ένα παμπλικέισον -επιστημων γαρ το κορίτσι. μα κι εγώ χημικό με ακαδημαικές βλέψεις βρήκα να ερωτευτώ το ζώον;- δλδ δεν μου φτάνουν τα εφτά χρόνια με το άλλο νερντ που παντρεύτηκα και έχω μαζέψει τόσους τόνους χυλόπιτες σε ρομαντικές προτάσεις να κληροδοτήσω και στα δισέγγονά μου;
οκ, διατηρώ μια ελπίδα έχοντας γνωρίσει την αγαπητή και πολύ κοινωνική γειτόνισσα ότι οι χημικοί δεν είναι τόσο αιντάαα όσο οι πληροφορικάριοι και οι μαθηματικοί. πέρα από αυτό είναι ΚΑΙ αιγώκερος η κοπελιά (η ιρλανδέζα καλέ, όχι η γειτόνισσα) οπότε άστο μη το παιδεύεις, ρομαντική μέρα μαζί της δεν θα δεις.

αααααχ. βαχ.

δεν κοιτάμε τα χάλια μας, το χαρέμι μας έλειπε. μα τόσο πολύ έχω ομορφύνει τελευταία; (ΝΑΙ ΝΑΙ και πάλι ΝΑΙ. μη διανοηθείς να απαντήσεις κάτι άλλο)

αχ τί ζωή κι αυτή.. γυναίκες παντού... λατρεύω γυναίκες...