γεια σας και χαρά σας.

καιρό έχουμε να τα πούμε, ε;

λοιπόν... ας τα πιάσω από την αρχή.
δλδ από την πρωτοχρονιά. παραμονή πρωτοχρονιάς πήγα στην κολλητούλα να φάμε φοντού. λιωμένο τυρί με κιρς είναι το φοντού, και πασπατεύεις μέσα στο μείγμα κομματάκια ψωμιού που τά χεις καρφώσει σε μια μακριά πηρούνα και το βγάζεις και το τρως. μετά που έχει στερέψει το μείγμα το τυρί κι έχετε αποφάει και όλη τη γαβάθα τα ψωμάκια κάθεσαι και ξύνεις το ξεροψημένο τυρί από τον πάτο του κακλόν. προφέρεται κανονικά στα ελβετικά κάκ-ε-λόν. το οποίο σε φάση μεγάλης ντίρλας το έχω μεταφράσει σε μακρύ σκατό. κακλόν λοιπόν λέγεται το κεραμεικό σκέυος που γίνεται όλη η τυροκατάσταση το οποίο το βάζεις πάνω από μια βάση με αυτά τα κεράκια τα ρεσώ για να μην κρυώνει το τυρί και στοκάρει. επίσης πάει μετά από κάθε μπουκο-τυρο-ψωμάκι και μια γουλιά κιρς ή ουίλιαμς *σναπς αχλάδι. πριν τη μασαμπούκα φυσικά έχεις πιει και τα κοκτεηλο-απαεριτίφ σου ρε παιδί μου. μετά που μπαίνει ο χρόνος είσαι ήδη ντίρλα αλλά εννοείται θα ανοίξεις και σαμπάνια, θα την πεις όλη από το μπουκάλι τριγυρνώντας στους δρόμους και μετά θα γυρίσεις σπίτι να πιεις και ό,τι έχει μείνει από σναπς γιατί ναι μεν καινούριος χρόνος αλλά η κατάσταση διαγράφεται η ίδια με του προηγούμενου χρόνου, διότι εσύ έχεις ντέρτια και θες την κολλητούλα κάργα αλλά... τέσπα.

μετά από αυτή την πρωτοχρονιά ήμουνα τέζα η τερέζα στο κρεβάτι καμιά βδομάδα.

μετά ανακάλυψα το σιάτσου.
από σπόντα, όπως τα περισσότερα πράγματα που μετά αποδεικνύονται σημαντικά στη ζωή μπας...

το ίδιο βράδυ γράφτηκα στη σχολή σιάτσου και μόλις τέλειωσα το δέυτερο επίπεδο. έχω πάρει φόρα και παίρνω όσα περισσότερα μαθήματα μπορώ. αυτά.

βαριέμαι τώρα να γράψω κι άλλα, πάω να φάω μπριζόλες. χοιρινές από γουρούνι, το βήγκαν τό κοψα την πρωτοχρονιά ως νιου γίαρς ρεζολούσιον.