ήθελα χτες να θυμηθώ πώς ήμουν.

έβγαλα ένα άλμπουμ και κοίταζα τις φωτογραφίες. καλοκαιρινές κυρίως. ουάου. ίσως πρέπει να αφήσω τα φρύδια μου πυκνά. να βάλω και κανένα αυτομαυριστικό.

πρέπει να πάρω ψηφιακή, μου αρέσει πολύ να κοιτάζω φωτογραφίες μου. ξέρεις και τί σου γίνεται βρε παιδί. έχεις κάτι να συγκρίνεις. πόσο ευτυχισμένη μοιάζω εδώ;; εδώ γιατί τέτοιος θυμός στα μάτια, πίσω από το χαμόγελο;; εδώ... χμ, η περμανάντ δεν ήταν καλή κίνηση μάλλον. αχ τί ωραία τα καλοκαίρια και πόσα χρόνια έχω να ζήσω ένα. φέτος;; ποιος το ξέρει. σταμάτησα να κάνω σχέδια. νομίζω ήταν πέρισι τέτοια εποχή.

πρέπει τώρα να καθαρίσω την κουζίνα. να την ξεβρωμίσω μάλλον είναι πιο σωστό.

κι έχω βάλει και ένα πλυντήριο. έχω άλλα τρία... τέσσερα... βάλε πέντε νά' σαι μέσα...

έτσι είναι πάντα όταν λείπω, επιστρέφω και είναι το σπίτι κάτι που δεν μοιάζει πια με σπίτι. άντε να μη πω τώρα!

την κυριακή μου μέσα

κατά τ΄άλλα ηθικό ακμαιότατον πάντως, μη κοιτάτε που παραπονιέμαι για τις δουλειές... έχω και τις γάτες να με γυρνοβολάνε και έχουν πολύ γέλιο πώς παίζουν, στιγμές στιγμές κάθομαι και τις χαζεύω πόσο απορροφημένες μπορεί να είναι π.χ. στο να πιουν νερό από το ποτήρι μου με το χεράκι τους. σε τραβάνε στη στιγμή τους, το κάνουν να φαίνεται το πιο σημαντικό τη συγκεκριμένη στιγμή. ε, φαντάζομαι θα είναι κιόλας. κάτι θα ξέρουν παραπάνω.

μη πυροβολείτε αλλά...

νομίζω θέλω να γυρίσω ελλάδα.

ΟΥΦ

και τώρα να δω πώς θα αντέξω χωρίς τσιγάρο, μετά από αυτή την αποκάλυψη.