όνειρο χειμερινής νυκτός

η βασβόε πάει ταξίδι. πιθανά βερολίνο. να επισκεφτεί φίλες, που δεν είναι ακριβώς φίλες, δλδ δεν τις ξέρει και πολύ καλά στο όνειρο, αλλά είναι φίλες. βασβόε είναι στο σαλόνι με άλλο κόσμο. μπαίνει στο δωμάτιό τους και η μία είναι γυμνή ανάσκελα στο κρεβάτι τους και έχει πόνους, και η άλλη προσπαθεί να την ξεγεννήσει. έχει και ένα τεράστιο περίεργο μηχάνημα δίπλα της. η βασβόε εκπλήσσεται γιατί δεν βλέπει η εγκυμονούσα να έχει κοιλιά. μετά από λίγο βλέπει κοιλίτσα. βασβόε ανησυχεί αν αυτός είναι κατάλληλος τρόπος να την ξεγεννήσει έτσι που την τραβολογάει η άλλη, μήπως χρειάζονται μια μαία.

τέσπα, μετά είμαστε νοσοκομείο στην αίθουσα αναμονής. πέρα δώθε η βασβόε. θέλω να μπω εκεί που γεννάνε. είναι γιατρός και στέκεται στην πόρτα και δεν με αφήνει να περάσω. μόνο για εξουσιοδοτημένους, μου λέει. τί εξουσιοδοτημένοι, τόσος κόσμος είναι μέσα. ε ναι, αυτοί είναι φοιτητές της ιατρικής μου λέει ο μπάστακας. γγκρρρ. μα είναι οι φίλες μου θέλω να δω αν γέννησαν (στο μεταξύ είναι κι οι δύο για να γεννήσουν!) το ένα το μωρό γεννήθηκε νεκρό λέει. scheisse. με πιάνει ένα σφίξιμο για τη φίλη μου και το μωρό της.

κάποια στιγμή μπορώ να πάω να τις δω. είναι σε αντικρυστά δωμάτια ή μάλλον σε ένα δωμάτιο με αντικρυστά τα κρεβάτια τους και κάποιο διαχωριστικό στη μέση ώστε δεν βλέπουν η μια την άλλη. η μία, αυτή που πριν αγκομαχούσε στο σπίτι τους, έχει ντύσει το νεκρό μωρό της και το έχει αγκαλιά και κλαίει σιωπηλά. η άλλη έχει το μωράκι της αγκαλιά και δεν κλαίει, αλλά ούτε χαίρεται. το πρώτο σοκ ξεπερνιέται. τώρα είναι σε διπλανά κρεβάτια, σε ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια αλλά είναι αυτές μόνο μέσα και το τρίτο άδειο. το δωμάτιο δεν είναι ιδιαίτερα χαρούμενο για νεογέννητες καταστάσεις, λαδί τοίχος, σιδερένια κρεβάτια. αλλά αυτές φαίνεται να είναι πιο αγαπημένες από ποτέ. δεν ξέρω σε ποιο μωρό να συστηθώ πρώτα, αλλά πρώτα αγκαλιάζω το ζωντανό, γιατί μου φαίνεται πως οι δικές του ανάγκες είναι πιο επείγουσες των δύο. μετά το άψυχο μωράκι, αν και αυτό δεν το βλέπω στο όνειρο, απλά ξέρω πως έτσι θα κάνω).

με πιάνει ανησυχία πώς θα συμφιλιωθούν με το γεγονός οι δυο φίλες μου, αλλά είμαι αισιόδοξη (ακόμα και στον ύπνο.... ΧΑ!) είμαι αισιόδοξη πως αυτή με το νεκρό μωράκι δεν θα ζηλέψει, μισήσει την άλλη που το μωράκι της βγήκε υγιέστατο. πως θα μπορέσει να το δεχτεί και να το αγαπήσει στην κοινή ζωή τους.

δεν μου περνάει από το μυαλό ούτε στιγμή πως θα μπορούσαν να χωρίσουν γι αυτό το λόγο. ότι το βάρος αυτό θα χαλάσει τη σχέση τους. μου φαίνεται αυτονόητο ότι η μια θα αποδεχτεί το γεγονός όχι σαν κάτι που έγινε για να την πληγώσει προσωπικά αλλά απλά γιατί έγινε. απλά γιατί τέτοια συμβαίνουν και είναι φορές που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

ναι παιδιά μου. όταν ήμουν μικρή έπεσα στο καζάνι με το ζωμό αισιοδοξίας εγώ. και από τότε περιφέρομαι στον κόσμο φορώντας ροζ γυαλιά κτλ κτλ. και τώρα τελευταία δεν αντέχω τους μίζερους που μου λένε πως πρέπει να "ξυπνήσω" και να στεναχωριέμαι και να αγχώνομαι πιο πολύ γιατί τόση ευτυχία πια είναι σημάδι βλακείας. Άει κατούρα τα ποδάρια σου, που έλεγε και η γιαγιά μου η βασιλική. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι σημάδι αδυναμίας - δεν αντέχει η ιδιοσυγκρασία μου την άλλη βερσιόν. Αλλά η αλήθεια είναι, πως η στάση μου δείχνει απλώς την ιδιοφυία μου και τη διορατικότητά μο! Η αισιοδοξία και φυσικά η ελπίδα και η συνεχής προσπάθεια που την συνοδεύουν, είναι η καλύτερη, και η πιο ανώδυνη, λύση :))