ώρες δεν έχω να γεμίσω έχω σχολείο έχω και μαθήματα πέρα από αυτό και απέκτησα και κάποιες παρέες οπότε και το θέμα της μοναξιάς έχει λυθεί σε κάποιο βαθμό. το θέμα της μοναξιάς του να μην έχεις ένα γονιό να στραφείς προφανώς δεν θα λυθεί ποτέ.

να έχει απαίτηση να το κάνουμε; και τί είναι ο αλή πασάς στα γιάννενα με το χαρέμι; μα τί λες;; απαίτηση να το κάνουμε δεν υπήρχε ποτέ για αυτό και ο γάμος πέθανε πολύ πριν εγώ καταλάβω το λεσβιακό. αν υπήρχε το σεξ και αν ήταν ερωτευμένος δεν θα υπήρχε ποτέ ένα κενό στη σχέση πυ αποτέλεσε ουσιαστικά την αφορμή για να το καταλάβω. ξεκαθαρίζω όχι για να γίνω λεσβία. αλλά για να το καταλάβω. τώρα που πλέον του ξεκαθάρισα ότι τέλος πάπαλα και επιτέλους το καταλαβαίνει τώρα τσινάει. δλδ τόσα χρόνια που έλεγα τέλος πάπαλα δεν με έπαιρνε στα σοβαρά. τουλάχιστον μάζεψε τα ξερά του.

γενικά με ενοχλεί να μη με παίρνουν στα σοβαρά. πάρα πολύ. δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι όταν βλέπουν κάποιον γλυκό ή "ανοιχτό βιβλίο" θεωρούν ότι είναι αυτομάτως και άβουλος ή δεν ξέρει τί λέει. ή επειδή γενικά είαμι χαρούμενος ευχάριστος άνθρωπος και δεν γκρινιάζω και παραπονιέμαι για τη κάθε μαλακία ότι μάλλον δεν έχω ιδέα τί θα πει ζωή δεν έχω απαιτήσεις, επίπεδο κτλ.

δεν ξέρω πού θα είμαι σε λίγα χρόνια γιατί ένα σωρό πράγματα είναι αυτή τη στιγμή σε μεταβατικό στάδιο. αν θα μείνω έγκυος αν θα περάσω τις εξετάσεις κτλ. ο στόχος είναι να μπω πανεπιστήμιο, όμπβιουσλι, δεν κάθομαι να βγάζω τα μάτια μου στη βιολογία και στην άλγεβρα επειδή είμαι μαζόχα. αλλά σχέδια αλλάζουν και προσαρμόζονται ανάλογα με τις εξελίξεις. αν δεν μείνω έγκυος τότε του χρόνου είναι καιρός να μετακομίσω κα να τελειώσουμε τη συγκατοίκηση. μένουμε μέχρι τώρα καθαρά και μόνο για το μωρό που θέλουμε να κάνουμε. και αν αυτό το λάιφ πρότζεκτ δεν μας κάτσει πρέπει να πάρει ο καθένας το δρόμο του.

την ερώτηση για το αν έχω να δώσω στο μωρό την θεωρώ... χμ. μάλλον με έχεις πιάσει πάρα πολύ λάθος. κενή, φτερό στον άνεμο, χωρίς στόχους, και εκμεταλλεύομαι τον άντρα μου χωρίς να του κάθομαι... γουατέβα. δλδ να του κάτσω επειδή πληρώνει τους λογαριασμούς; ωραίο αυτό κάπου το χω ξανακούσει. α ναι, βρε, από τη μάνα μου. βέβαια η μάνα μου με έβγαζε ήδη από τα 12 στο κλαρί στον πατέρα μου αλλά προφανώς δεν ήταν καλή στις διαπραγματεύσεις, πάλι δεν είχε να τα βγάλει πέρα.

τεσπά τα υπόλοιπα μπορώ να δω από πού τα συμπεράνεις, για το κενή δεν κάνω το συνειρμό. πέρα από αυτό νομίζω έχεις κολλήσει σε μια εικόνα δική μου που έχεις σχηματίσει εδώ και χρόνια και πέρα από αυτό δεν βλέπεις μια πορεία που έχει γίνει στο μεταξύ. το κάνει και ο ρες. εκτός από μη άξια να με πάρει στα σοβαρά είμαι και αόρατη σαν άνθρωπος. αν τον ρωτήσεις ποια είανι τα ενδιαφέροντά μου μάλλον θα σου πει μαγειρική και σιδέρωμα. είναι τραγικό αυτός ο άνθρωπος ο "άντρας" μου ότι δεν ξέρει ποια είμαι. τί ταινίες βλέπω ποιο είναι το αγαπημένο μου φαί αν έχω ταλέντα.

έχεις πει δυο τρεις φορές ότι δεν είμαι έτοιμη για μωρό. δλδ τί θα έπρεπε να έχω για να με θεωρήσεις άξια να κάνω μωρό; δυο καλούς γονείς που μου έδωσαν πολλλλή αγάπη και προσοχή; (δεν παίζει) πιο συμβατικές αξίες; (δεν παίζει) πιο προσγειωμένα όνειρα; (να το παίξω καλή νοικοκυρά για να είμαι ον δε σέηφ σάιντ ας πούμε; ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ) μπλε μαλλιά; (παίζει) αρ γιου κίντινγκ μι; έχεις δει γύρω σου τι γονείς κυκλοφορούν; που τσιρίζουν που δέρνουν που ταπεινώνουν που λένε ψέματα που κόβουν φτερά που αδιαφορούν. που κάνουν παιδιά επειδή έτσι είθιστε. πού ακριβώς μπορείς να με συγκρίνεις με κάτι τέτοιο;

μια φίλη μας 40αρα με 11χρονο γιο μου εξηγούσε τις προάλλες πόσο δύσκολο είανι να έχεις νεογέννητο και πως θα πρέπει να μετακομίσουμε σε εισόγειο μόλις μείνω έγκυος πού να ανεβαίνεις σκαλιά με μωρό και ψώνια... και ότι θα πρέπει να βάλουμε σύρμα στο μπαλκόνι γιατί σκαρφαλώνουν πριν περπατήσουν... κτλ. την κοίταγα. όταν αποτελείωσε τη διάλεξη τη ρώτησα πόσα παιδιά έχεις μεγαλώσει; ένα. με δουλεύεις; γέλασα. εγώ μεγάλωσα τρία αδέρφια κι άλλα τέσσερα ως νάννυ. και θεωρείς ότι από σένα θα μάθω πρώτη φορά ότι τα μωρά σκαρφαλώνουν επειδή έβγαλες ΕΝΑ από το μ""" σου; δεν ήταν attack της το είπα πολύ ήρεμα.. νομίζω ήταν λίγο δύσκολο να καταπιεί ότι μπορεί να της το πει αυτό κάποια δέκα χρόνια νεότερη αλλά το κατάλαβε. την εμπειρία που απέκτησε στα 29 ναι οκ πέραν της γέννας φυσικά, την ξέρω από τα 5 μου. μπιμπερά ππάνες κρέμες ρεψίματα μπάνια άντε κοιμήσου επιτέλους. στα 16 μου δεν μεγάλωνα ένα παιδί αλλά τρία. 10, 6 και 2 ετών. με τη διαφορά ότι τώρα, έχω το κατά δύναμη αποκλείσει την πιθανότητα να μού ρθουν απ το σχολείο και να μη φτάνει το φαί για τα τρία και να δέρνονται ή να μούρθουν με παπουτσια που έχει φύγει η σόλα και να μην έχουν άλλα ή να μη έχει ζεστό νερό να τα κάνω μπάνιο ή να μη σταμτά το φίσκα λεοφορείο στο σχολείο μου και να αργώ να πάρω το μωρό απτον παιδικό και να τρώω κατσάδα γιατί η νηπιαγωγός προφανώς κάππου πρέπει αν βγάλει κι αυτή την απογοήτευση από της ζωή της και μια κουρασμένη 16χρονη στα πρόθυρα νευρικής κρίσης είανι τέλειο στόχος.

πού ήταν οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι δάσκαλοι, οι γειτονες, οι θείοι, οι, οι, οι...

ποιο φιλότιμο μωρές και ποια ανθρωπιά του έλληνα και πούτσες κοτλέ. απόπού τα βγάζουν αυτά τα παραμυθάκια ήθελα νά ξερα. πάντα σκατόψυχος ήταν ο έλλην. σκατόψυχος δειλός ευατούλης... ας έρθει κάποιος να με διαψεύσει.

σιχτίρι, πού τα θυμήθηκα και πού σαι ακόμα.


εκτός αυτού το παιδί δεν παίρνει μόνο, δίνει κιόλας, και όταν το θες πολύ εικάζω πως σου δίνει πολλαπλάσια απόσα σου παίρνει.

μέχρι τότε thank god for cats.