Να σας πω κάτι;

Αγαπάω πολύ τις φίλες μου. Είμαι πολύ πολύ ευγνώμων που τις έχω.

θέλω να ακούω τις συμβουλές τους. Για την ακρίβεια, όχι μόνο θέλω αλλά μου αρέσει κιόλας να τις ακούω, μου κάνει καλό.

Μου κάνει καλό όχι απλά γιατί οι συμβουλές τους είναι εύστοχες και χρήσιμες, αλλά και επειδή μέσα από αυτό βλέπω ότι ενδιαφέρονται για μένα. Όχι να κάνουν μόκο περιμένοντας να με δουν να σπάω τα μούτρα μου και να χαίρονται μετά με τον πόνο μου. (πολύ άτιμη αυτή η φάρα "φίλης")

Οι φίλες μου, μου τις δίνουν από μόνες τους τις συμβουλές. Δεν χρειάζεται να τις ρωτήσω πρώτα και δεν κολλάνε να μου πουν αυτό που σκέφτονται. Δεν σκέφτοναι πώς θα το πάρω, γιατί ξέρουν καταρχήν πως όταν μου λες κάτι καλοπροαίρεται το δέχομαι με ευχαρίστηση. Ότι δεν τσινάω κι ότι δεν υπάρχουν πράγματα που "δεν θέλω να ακούσω". Φαίνεται παιδιά η πρόθεση αν είναι από ενδιαφέρον ή αν είναι από αίσθηση ανωτερότητας. Και οι φίλες μου δεν λένε πράγματα για να νιώσουν ανώτερες ούτε για να πατσίσουν προηγούμενα μαζί μου. Είναι γυναίκες με αρκετή και υγιή αυτοπεποίθηση. Προηγούμενα δεν υπάρχουν γιατί αν πληγώσουμε η μια την άλλη, είναι πάντα από απροσεξία και όχι από κακία.

Οι συμβουλές τους και οι απόψεις τους είναι πολύτιμες, γιατί τις λένε με σκοπό να με βοηθήσουν να δω πιο σφαιρικά αυτά που με απασχολούν, ή να με προστατέψουν από έναν κίνδυνο που βλέπουν να καραδοκεί ενώ εγώ είμαι στον κόσμο μου ή καμιά φορά, να μου ανοίξουν τα μάτια σε ένα λάθος, μια αδικία που έκανα. Να εξετάσουμε όλες τις πλευρές ενός ζητήματος ή να βρούμε μαζί μια λύση.

Οι φίλες μου έχουν πάντα χρόνο για μένα και μια καλή κουβέντα. Ειδικά όταν μου λένε "φιλάκια, σ'αγαπάω" με κάνουν πολύ-πολύ ευτυχισμένη.

Είμαι ολιγαρκής μάλλον. (εντάξει, εδώ γελάνε) Αλλά τα υπόλοιπα τα εννοώ πολύ, πολύ σοβαρά.